Kto zna Bartka ten wie, że jest chyba najweselszym chłopcem w całym Miłkowie. Miłkowo to taka nieduża miejscowość, – „tylko trochę większa niż wioska,” jak mówi pan Kołecki, który wszystko wie, bo jest przecież dyrektorem w miejscowej szkole.
Z jednej strony miasteczka rozciągają się piękne, świerkowe lasy, w których schowane jest małe jeziorko, nazywane przez miejscowych Ławisko. Z drugiej strony leżą pola i łąki ciągnące się aż do wzgórza, na które wszyscy mówią Kozia Górka. Bartek często zastanawiał się dlaczego, bo nigdy tam żadnej kozy nie widział.
Dom Bartka stoi na niewielkim wzniesieniu blisko lasu. Ma białe ściany, okna z zielonymi, drewnianymi okiennicami i dach z czerwonych dachówek. Nie jest nowy – tata Bartka mówił, że już pradziadek chłopca w nim mieszkał, – ale bardzo ładny. Podwórko przed domem porośnięte jest trawą, którą rodzice chłopca przycinają równiutko, bo jest miejscem zabaw ich dzieci – właśnie Bartka i jego młodszej siostry Zuzi. Kiedyś tata pozwolił Bartkowi kosić trawę piękną, elektryczną kosiarką, ale chłopiec tak gorliwie wziął się do tej pracy, że wyciął wszystko równo z ziemią. Potem tata musiał zasiać nową. Trawę znaczy się, a nie kosiarkę. Za domem jest ogródek mamy. Rosną w nim marchewki, rzodkiewki, zielony groszek i kalarepki, które czasem w dziwnych okolicznościach znikają. Zwłaszcza jak są dojrzałe. Ale mama się o to nie gniewa, bo wie jaki „szkodnik” jej warzywka podbiera. Bartek też wie, ale się do tego nie przyznaje. Warzywa są zdrowe, tak mówi mama, a najsmaczniejsze są takie prosto z ogródka. Tylko czasem po nich piasek w zębach trochę zgrzyta, choć chłopiec zawsze płucze je w wodzie z węża do podlewania ogródka.
Tak w ogóle to Bartek jest całkiem fajnym chłopcem. Nie jest bardzo wysoki, ale też wcale nie najniższy w klasie. Za to jest chyba najszybszy ze wszystkich chłopców. Biega tak szybko, że żaden kolega jeszcze nigdy go nie dogonił. Na głowie ma wiecznie rozczochraną blond czuprynkę i mama mówi, że wygląda jak fruwająca kupka siana. Tata śmieje się, że kiedyś i jemu tę kupkę siana skosi, a Bartek ma nadzieję, że tylko tak żartuje, bo przecież sam widział jak dobrze taty kosiarka działa.
Zuzia, młodsza siostra Bartka, to często powód jego kłopotów. Bo ona jest jeszcze mała – ma dopiero cztery lata, i chodzi do przedszkola. Bartek jest już dużym chłopcem, no może nie całkiem dorosłym, ale ma już osiem lat. Wszyscy wiedzą przecież, że taki mały brzdąc jak Zuzia może sprawiać kłopoty poważnym ośmiolatkom. Tylko czasem, bo tak naprawdę Bartek bardzo kocha swoją małą siostrzyczkę i chętnie spędza z nią czas na rozmaitych zabawach.
Rodzice cały dzień pracują, ale po pracy zawsze znajdą czas dla swoich pociech. Najlepiej jak wybiorą się wszyscy razem na dłuuugi spacer. Wtedy można skakać, biegać i śmiać się do woli. No i szukać przygód. Bo Bartek bardzo lubi szukać przygód i trzeba przyznać, że i przygody lubią czepiać się Bartka. Kiedyś nawet pomyślał sobie, że to dziwne, ale prawie zawsze przygody spotykają go podczas zabawy na dworze, a nie w domu. Kiedy siedzi, jak większość jego kolegów, przed komputerem i próbuje grać w jakieś gry, nigdy nic ciekawego go nie spotyka. Więc Bartek postanowił szukać przygód na podwórku i do komputera nie siada. Chyba, że musi. Kiedyś, kiedy był chory na świnkę, leżał chyba tydzień w łóżku i wtedy komputer był nawet jego przyjacielem. Ale żadnej przygody z nim nie spotkał. Więc jak tylko wyzdrowiał i mama pozwoliła mu ubrać się i wstać z łóżka, pożegnał komputer i zaczął poszukiwać przygód w domu. Oczywiście zaraz jedną znalazł.
Dodaj komentarz